Ontslag

Een onrechtvaardigheid begaan jegens een enkeling,
is een bedreiging voor allen.
Montesquieu

Veel politici en directarissen spreken ambtenaren gloedvol toe over hun leiderschap vol goede bedoelingen. Toch weten de meeste ambtenaren dat promotie en ontslag meer onthullen over de leiding dan duizend toespraken. Goede bedoelingen willen namelijk nog wel eens sneuvelen in het heetst van de strijd. In dit hoofdstuk heeft Frits een dubieus ontslag aan de hand. De Hork geeft hem wat richting in deze doolhof. Laten we ons oor te luisteren leggen op het bekende terras…

Frits zit met zijn handen in het haar

“Ha die Frits. Hoe is het?”
‘Hé Hork. Alles wel. En bij jou?’
“Prima. Biertje?”
‘Graag. Pfffff.’
De Hork wuift de ober.
“Zo. Wat zit jij te zuchten?”
‘Ja. Ik kom net van het stadhuis. We hebben overleg gehad over dat ontslag van die beleidsmedewerker Welzijn. Ik weet niet of je het in de krant hebt gelezen? Wat een gedonder.’
De Hork begint te lachen.
“Dat heb ik zeker gelezen, Frits. Jullie wethouder staat er weer fraai op, moet ik zeggen. Ah, daar is het bier. Proost.”
‘Proost, Hork.’
“Oké. Ruzie in de tent.Vertel op.”
‘Yep. Vorige week kwam het bericht door. In eerste instantie leek het een gewoon ontslag. Maar al snel viel de publiciteit er over heen. Hoe het precies zit weet ik nog steeds niet. Maar het lijkt te maken hebben met een internemachtsstrijd. Het schijnt dat er ruzie is over de verdeling van geld uit de begroting.’
“Hmm. Vreemd. Beslist de gemeenteraad daar niet over? Die heeft toch het begrotingsrecht?”
‘Ja. Maar ambtenaren willen ook nog wel eens proberen om wat meer geld naar zich toe te halen.’
“Dat is waar. En soms lukt dat ook. De ene keer door met gewoon goede argumenten te komen, de andere keer door een listig gespeeld spel.”
‘Yep. Daarnaast speelt een ander probleem. De betrokken ambtenaar werkt hier al negen jaar. Hij heeft een erg goede relatie met de welzijnsinstellingen in de gemeente. Zelfs zo goed, dat die ook hun mond gingen roeren. En dat geeft publiciteit. Ze hebben een overleg met de wethouder gehad. Dat schijnt nogal heftig te zijn geweest.’
“Ja, dat heb ik gelezen.Maar dit college zit er net. Hoe kan die wethouder dan al zo zeker weten dat die ambtenaar ontslagen moet worden?”
‘Nou, daar ben ik nog niet helemaal achter. Op zich is het feit dat een ambtenaar opkomt voor zijn beleidsveld geen reden om voor ontslagen te worden. Integendeel,die heb ik liever dan een onverschillige ambtenaar die zijn uren uitzit. Er zit dus meer achter.’
“En wat denk je dat erachter zit?”
‘Dat weet ik dus niet. Man,ik wordt hier knettergek van. De wethouder Welzijn is zo vaag als het maar kan, verwijst naar de directaris en zegt verder dat hij niets kan zeggen omdat de zaak onder de rechter ligt. Dit ter bescherming van de privacy van de ambtenaar. Ondertussen krijg ik via de kranten het gevoel dat iedereen weet wat er aan de hand is, behalve de gemeenteraadsleden. Ik kan hier gewoon nergens de vinger op leggen.’
“Ehm. Je noemde de directaris. Welke rol speelt hij hierin?”
‘Ja, die heeft de ambtenaar formeel ontslagen. Dat zegt de wethouder ook. Die vindt het dan ook een interne, ambtelijke zaak. Alleen kan de Gemeenteraad die directaris weer niet op het matje roepen. Dualisering en de Gemeenteraad moet zich met hoofdlijnen bezighouden en zo. Dus moet toch de duidelijkheid van de wethouder komen. Enzovoort, enzovoort.’
“Nou, het ziet er uit als een regelrecht zootje. Zullen we deze kluwen eens ontwarren?”
‘Mijn idee. Als je het weet mag je het zeggen.’
“Oké. Ik doe een poging.”

Frits heeft duidelijk een probleem. Als gemeenteraadslid is hij verantwoordelijk. Maar hij zit zonder informatie. Laten we eens kijken wat de Hork hiervan vindt…

De chaos ontrafeld

“In bestuurlijk opzicht is er maar één gebeurtenis. De directaris ontslaat, namens het College, de ambtenaar. Punt.”
‘Klopt. Met een enorme heisa eromheen.’
“Hoho. Niet zo snel, Frits.Bij het begin beginnen. De directaris ontslaat de ambtenaar. En dat doet hij namens het College. Die bevoegdheid heeft hij. Oké?”
‘Oké, Hork.’
“Bon. Iedereen trekt zijn scheur open. Verandert dit iets aan het ontslag?”
‘Nee. Die ambtenaar kan naar de rechter..’
“Nee. Die ambtenaar kan een procedure beginnen volgens de Algemene Wet Bestuursrecht. En volgens mij kan hij in dat geval beroep aantekenen bij het College van Burgemeesters en Wethouders.”
‘Hè? Hij moet toch naar de rechter?’
“Luister, Frits. Ik bekijk het meer bedrijfsmatig. Ik ben geen jurist. Dus ik pretendeer niet dat wat ik ga zeggen juridisch helemaal klopt. Voor een exacte juridische onderbouwing moet je bij een jurist informeren. Oké?”
‘Oké Hork. Ik luister.’
“Goed. De directaris ontslaat de ambtenaar. De ambtenaar gaat in beroep bij het College van Burgemeester en Wethouders. Dit kan, geloof ik, volgens de Algemene Wet Bestuursrecht. Het College moet zich dan buigen over de rechtmatigheid van het ontslagbesluit. Daarna kan de ambtenaar altijd nog naar de rechter. Soms gaat het geloof ik ook direct naar de rechter. En dus zit iedereen naar die ambtenaar te kijken. En, in het verlengde daarvan, naar de desbetreffende wethouder.”
‘Lijkt me logisch.’
“Laten we zeggen, begrijpelijk. Je mist dan wel de essentie. Wat is nou belangrijk voor jou als raadslid?”
‘Ja, hmm. Uiteindelijk kom ik bij goed bestuur.’
“Precies. Dus als raadslid wil je goede besluiten. En je wilt een oordeel kunnen vellen overgenomen besluiten. Klopt?”
‘Klopt, Hork.’
“Goed. Beschik je op dit moment over voldoende informatie over dit ontslagbesluit om een oordeel te kunnen vellen?”
‘Nee. De wethouder komt meteen vaag en eenzijdig verhaal. Voor een oordeel heb ik ook het verhaal van de ambtenaar nodig.’
“En.. krijg je dat?”
‘Nee. Over individuele gevallen wordt niet in de Gemeenteraad gesproken. Bestuur op afstand, dualisme, overwegingen van privacy enzovoort.’
“Oké. Dus dit wordt niet inde Gemeenteraad besproken. Dus moet je je mond houden. Toch?”
‘Ja. Maar er knaagt wel iets.’

De Hork is duidelijk geen jurist. Geeft niet, het gaat hier niet om juridische scherpslijperij. Mocht u zoiets aan de hand hebben, raadpleeg dan een advocaat. Ondertussen gaan Frits en de Hork door met het bespreken van de situatie. Laten we snel gaan luisteren…

Geduld is een schone zaak

Frits neemt een slok.
’Weet je, Hork. Ik heb het gevoel dat er iets toch niet in orde is en daar moet ik toch bij kunnen als raadslid?’
“Yep. Alleen moet je geduld koesteren. Ben je overtuigd dat het besluit rechtmatig is als het College in de beroepsprocedure het besluit handhaaft?”
‘Nou, dan hebben ze in ieder geval het advies van een Beroepscommissie gehad.’
”En wie zegt dat het besluit van het College hetzelfde is als het advies van de Beroepscommissie?”
‘Nou, om dat advies in de wind te slaan lijkt me wel erg gortig.’
“Aan de andere kant is daar het ego van de directaris en de wethouder. Het ontslag ongedaan maken is een forse nederlaag voor die twee. Het is misschien verkieslijker om dit naar de rechter te laten lopen. Dan krijg je over een halfjaar of zo een uitspraak. Ook al geeft de rechter de ambtenaar gelijk, dan nog is de kans groot dat de rechter de arbeidsovereenkomst ontbindt wegens verstoorde verhoudingen. Exitambtenaar, wachtgeld en nog wat geld toe. En, omdat het al zo lang geleden is, geen haan die er nog naar kraait. Directaris en wethouder gered. En geen ambtenaar die ze nog gelooft als ze zeggen dat ze fatsoenlijk met het personeel omgaan. En jij je maar afvragen waarom het ziekteverzuim toch maar niet omlaag wil gaan.”
‘Ja, dat is klote. Maar wat kan ik daar aan doen?’
“Kan ik daar wat aan doen??Is dit een retorische vraag, Frits? Of wil je echt weten wat je eraan kan doen?”
‘Shit Hork. Ik wist wel dat er weer iets zou komen. Oké, kom maar op. Eerst nog een biertje?’
“Graag Frits.”
Frits bestelt bij de ober.

De Hork raast weer lekker door. Frits is duidelijk nog in verwarring. Maar we zullen zien dat dat gaat veranderen…

Het raadslid wordt wakker

Het bier arriveert.
“Proost Frits.”
‘Proost Hork.’
“Goed. Wat kan jij doen? Of, eigenlijk, wat kan de Gemeenteraad doen?”
‘Yep. Goeie vraag’
“Op korte termijn kan de Gemeenteraad niets doen aan het ontslag. De Raad heeft gewoon te weinig informatie voor een afgewogen oordeel. En de informatie halen door middel van een enquête is nogal overdreven. Oké?”
‘Oké. Ga door.’
“Bon. Wat de Gemeenteraad wel kan doen is zorgen dat deze zaak niet in de vergetelheid raakt. Dat wil zeggen dat de Gemeenteraad het college opdraagt om de Gemeenteraad te informeren over de voortgang van deze zaak. De uiteindelijke toets is de uitspraak van de rechter. Dus de Gemeenteraad kan het College opdragen om het vonnis van de rechter aan de Gemeenteraad toe te zenden op het moment dat dit vonnis beschikbaar is.”
‘Nou, ik denk dat iedereen het overdreven vind om een vonnis over een ontslag naar de Gemeenteraad te sturen.’
“Ja, velen vinden het overdreven. Ik vind het echter hoogst relevant dat de Gemeenteraad zich daarmee bemoeit. En daarvoor heb ik volgens mij goede redenen.”
‘En die zijn?’
“Geld. Veel geld. Jij concentreert je nog steeds op die ambtenaar. Maar wat voor de Gemeenteraad, en dus voor jou, veel belangrijker is, is dat je kijkt naar dat besluit. En wat de gevolgen zijn van dat besluit voor de organisatie.”

Ha. Hier geeft de Hork Frits inzicht in wat hij kan doen. Daarvoor moet hij wel wat tegen de stroom in roeien. Laten we gaan kijken hoe de Hork hem probeert te overtuigen van het nut van actie…

Impact op de organisatie

De Hork neemt een slok.
“Met name de gevolgen vandat besluit voor de rest van de ambtenaren.”
‘Die worden toch nietontslagen?’
“Nee, natuurlijk niet. Komop Frits. Als het ontslag niet terecht is dan geeft het College aandat ze weinig respect tonen voor de rechten van ambtenaren. HetCollege, en ook de directaris zit dan iemand weg te werken zondergoede, wettelijke reden. Hiermee doet de willekeur zijn intree in hethandelen van directaris en College. Dit werkt negatief op demotivatie van het personeel.”
‘Nou, daar komen ze ook weloverheen, Hork.’
“Stoere praat Frits. Eveneen vraag. Oké?”
‘Oké. Kom maar op.’
“Wat denk jij dat hetprocentuele verschil in productiviteit is tussen een goedgemotiveerde ambtenaar en een slecht of niet gemotiveerde ambtenaar?”
‘Mmm. Ik begin te zien watje bedoelt. Dat kan best nog wel eens fors zijn.’
“Precies. Aan de ene kantiemand die zich op zijn werk stort en aan de andere kant iemand diemet afhangende schouders naar de klok zit te kijken of hij al naarhuis mag.”
‘Dat is wel erg extreem,Hork.’
“Klopt. Maar kijk eens ophet niveau van de organisatie. Op de honderd werknemers zijn ermeestal een stuk of drie die altijd negatief zijn. Daarnaast is eengroep die wel wil, maar bij tegenwind ook kan gaan zitten klagen.Daarnaast is er een grote groep die toch wel gemotiveerd zijn werkdoet. Als je zo’n onterecht ontslag hebt zullen de drieberoepskankeraars weer wat extra te kankeren hebben. Omdat ze gelijkhebben kunnen ze de twijfelaars meenemen. De groep die toch wel werktzal zich minder prettig gaan voelen. Het signaal van het College isdat je rechten niet automatisch veilig zijn. Ze zullen het werk welblijven doen. Alleen behoedzamer, ze gaan zich nu indekken. Ensommigen zullen eerder gaan solliciteren. Daarnaast zal hetziekteverzuim toenemen. Als je niet lekker zit op je werk, ben je bijeen griepje al gauw een dagje extra ziek.”
‘Nou Hork. Nu doe je ook welalsof het allemaal watjes zijn. Hallo!’
“Kijk Frits. Dit is weertypisch de stoere praat van een verantwoordelijk persoon die van zijnverantwoordelijkheid wegloopt. Eerst de mensen demotiveren en danzeggen dat de mensen watjes zijn. Fraai staaltje ‘blaming thevictim’, jongen.”
‘Oké Hork. Sorry.’
“Je kunt beter sorry tegendie ambtenaren zeggen, Frits. Maar goed. Kijk. Die demotivatie is eenalgemeen verschijnsel. Lees maar eens een managementboek. Ooitgelezen dat demotivatie tot hogere productiviteit leidt? Vijfhonderdjaar geleden zei Machiavelli al dat het niet goed behandelen van jemensen ertoe zal leiden dat ze je bij de eerste de beste crisismassaal in de steek zullen laten. Dit was een constatering, geenmoreel oordeel. Het is dus al wat langer bekend. Toch schijnt nietiedereen hiervan op de hoogte te zijn. Met name mensen met machtvergeten dit nog wel eens. Oké?”
‘Oké Hork. Ga door.’
“Goed. We hadden het overhet procentuele verschil in productie tussen een gemotiveerde club eneen ongemotiveerde club ambtenaren. Volgens mij kan dat verschil inproductiviteit oplopen tot zo’n vijftien, twintig procent.”
‘Klinkt fors. Maar het zalzeker geen twee procent zijn.’
“Precies. Nu belopen bij jougemeente de totale personeelskosten zo’n vijfendertig miljoen euro.Bij een ongemotiveerde organisatie heb je dan twintig procent meermensen nodig voor dezelfde productie. Dat kost dus zo’n zevenmiljoen euro. Dat is: per jaar, Frits.”
‘Halleluja. Zo had ik hetnog nooit gezien Hork.’
“Precies Frits. Dus voorjouw raadsperiode van vier jaar komt dat op vier keer zeven is..?”
‘Achtentwintig miljoen. Euronog wel. Dat is verdorie zestig miljoen gulden, man. En wij ons maardruk maken over een afkoopsom van een ton of zo voor die ambtenaar.’
“Precies. En wat voor mooiskun je van die achtentwintig miljoen doen voor de burgers?”
‘Ja. Behoorlijk wat. Maardit is wel een extreem geval.’
“Klopt. Maar als je aan deverkeerde kant zit gooi je wel veel belastinggeld over de balk. Of,anders gezegd, er is dan nog veel goeds te verrichten. Goed omgaanmet je personeel kan zo een paar miljoen euro opleveren.”
‘Oké. Maar één ambtenaarontslaan, ook al is dat onterecht, geeft toch niet zo’n klapineens?’
“Klopt. Maar als het er meerworden, dan komt de gemeente in de problemen. Het management kanhonderd keer op de hei roepen dat ze fatsoenlijk met het personeelomgaan, maar als het management er een paar op rij onterecht ontslaatis er niemand meer die ze gelooft. En als het vertrouwen dan weg isdan kost het jaren om dit weer terug te krijgen. Daarom is hetbelangrijk voor de Gemeenteraad om dit ontslag te volgen. Als hetonterecht is dan moet de Gemeenteraad het College duidelijk maken datdit ‘ééns, maar nooit weer’ was.”
‘Mmm. Ik begin te begrijpenwat je bedoelt. Aan dit ontslag kan ik op zich weinig doen. Maar alshet onterecht is kan ik wel proberen om te voorkomen dat het nog eenkeer gebeurt.’
“Precies. Dat is in hetbelang van de organisatie.”
‘En daarom moet ik ditlevend houden en het College vragen hierover te rapporteren.’
“Yep. Nog een biertje?”
‘Graag. Pfff. Wat eenverhaal zeg.’
De Hork wenkt de ober.

Dit is even een nieuw gezichtspunt voor Frits. Van een ontslagen ambtenaar naar een mogelijke schadepost van achtentwintig miljoen euro. Met deze kennis kan hij gesterkt verder. Kennis is macht, tenslotte…

Hoe nu verder?

Het bier wordt gebracht.
“Proost Frits. Op dieambtenaar van je.”
‘Proost Hork. Op dieambtenaar.’
Beiden nemen een slok.
‘Weet je Hork.. Op zich snapik je verhaal. Maar zelfs met dit verhaal krijg ik volgens mij nietde hele raad mee. Dit is te veel ineens. Ook voor het College. Diezijn hier nog lang niet aan toe.’
“Ja, dat kan. Maar er zijnnog wel mogelijkheden om dit toch nog in goede banen te leiden.”
‘Oké. Vertel.’
“Goed. Je kunt je verhaal inde Gemeenteraad vertellen. Waarschijnlijk komt dit toch wel op devergadering ter sprake. Of je kom er zelf mee. Ja?”
‘Ja. Er is al in deCommissie Welzijn over gesproken. Mogelijk gaat dit wat hoger.’
“Nou Frits. Daar zou ik maarniet zo zeker van zijn.”
‘Hoezo Hork?’
“Kijk. Op dit moment ligt dewethouder Welzijn onder vuur. Dat is erg prettig voor de anderewethouders. Die kunnen doen alsof ze er niets mee te maken hebben.”
‘Dat is waar.’
“Maar het besluit van diedirectaris is een verantwoordelijkheid van het hele College. Op hetmoment dat je het in de Gemeenteraad brengt komt dit naar voren. Datvinden de andere wethouders misschien minder prettig. Dus zullen zeproberen dit buiten de Gemeenteraad te houden. Met als argumentnatuurlijk dat de Gemeenteraad niet over individuele gevallen gaat.”
‘Mmm. Lastig. Maar goed, ikkan het natuurlijk op de agenda zetten.’
“Klopt. Maar je moet eenplan hebben voor het geval dat het College dit linea recta van deagenda probeert af te voeren.”
‘Weet je, Hork. Volgens mijheb jij zo’n plannetje in je achterzak zitten.’
De Hork lacht.
“Inderdaad Frits. Horen?”
‘Graag Hork.’

Kennis is macht, maar geen almacht. Frits moet er nog hard voor werken. En geen garantie op succes. Toch gaat hij door. Daarvoor is hij tenslotte in de Gemeenteraad gaan zitten. Laten we gaan kijken wat de Hork voor hem in petto heeft…

Tactiek op zijn Horks

“Oké. Het zuiverst is natuurlijk een motie die het College dwingt direct aan de Gemeenteraad laat rapporteren. Het College is tenslotte in zijn geheel verantwoordelijk. Maar, zoals je zegt, dit zal wel een brug te ver zijn. Op dit moment ligt het bij de wethouder Welzijn. En de andere wethouders willen dit graag zo houden. Wat je dus kan doen is het volgende. In de Gemeenteraad breng je het verhaal over demotivatie en de miljoenen. Mogelijk zal er wat hoongelach klinken. Dan het volgende. Jij zit toch in de Commissie Personeelszaken?”
‘Yep.’
“Mooi. Op het moment dat ze het proberen af te serveren vraag je om rapportage naar de Commissie Personeelszaken. Omdat het om ontslag gaat is dit een logische stap.Omdat ze geen discussie willen kun je vragen om een afschrift van de uitspraak van de rechter naar de Commissie Personeelszaken. Goeie kans dat ze dit toezeggen. Zo niet dan kun je nog wat doorzeuren. Lukt het niet dan moet je het verder vanuit de Commissie Personeelszaken spelen.”
‘Oké. Maar waarom zeuren over een afschrift. Waarom niet gewoon vragen om een voortgangsrapportage?’
“Omdat er nog een valkuil zit, Frits.”
‘En die valkuil is?’
“Stel dat de wethouder personeelszaken rapporteert dat de rechter het ontslag heeft goedgekeurd. Ben je dan tevreden?”
‘Ervan uitgaande dat de wethouder niet liegt?’
“Yep.”
‘Ja. Dan houdt het wel op, denk ik. Maar ik vermoed dat dit voor jou niet voldoende is?’
“Nee Frits. En dat zou het voor jou ook niet moeten zijn. Stel dat de rechter gehakt maakt van de motivatie van het College. Maar, omdat de verhoudingen zo verstoord zijn, besluit de rechter toch de arbeidsovereenkomst te ontbinden.”
‘Dan zou de wethouder kunnen zeggen dat de rechter het ontslag heeft goedgekeurd. De wethouder liegt niet maar vertelt ook niet het hele verhaal.’
“Heel goed Frits. En juist dat andere deel van het verhaal is van belang. Als de rechter gehakt maakt van dat besluit dan is dat van belang voor de Gemeenteraad. Het personeel zal dit deel zeker horen, dus het is zaak voor jou dat dit ook bij de Gemeenteraad komt. Dus, als je het vonnis van de rechter niet krijgt dan moet je doorvragen bij de rapportage. Alleen dan krijg je het hele verhaal.”
‘Mmm, Hork. Denk je nou echt dat mijn eigen wethouder zo gaat zitten draaien?’
“Wat ik denk is niet interessant Frits. Waar het om gaat is wat jij denkt. Overigens, heb je wel eens naar het gedraai van ministers gekeken bij een parlementaire enquête?”
‘Mmm. Daar heb je een punt.Hoe zei je dat ook al weer? Vertrouwen is goed..’
“Maar controle is beter. Je bent in goed gezelschap. Deze uitspraak is van Lenin.”
‘Hmm. Nooit gedacht dat ik van die ouwe communist nog wat zou leren.’
De Hork lacht.
“Ja Frits. Gods wegen zijn ondoorgrondelijk.”
‘Oké Hork. Lenin en God op één dag is wel wat zwaar. Gewoon even terug naar aarde?’
“Oké Frits.”
‘Maar je hebt gelijk. Ik moet controleren. Pfff. Soms heb ik wel het idee dat alles samenspant tegen controle.’
“Ja Frits. Daar zit ‘m vaak de kneep.”

De Hork loodst Frits door een weg vol met valkuilen. Het is inderdaad niet gemakkelijk om een goede controle uit te oefenen op het College. Toch laat Frits zich niet ontmoedigen. Hij weet nu hoeveel er op het spel staat. Terug naar het terras dus…

Wie mag wat?

“Is je ook iets anders opgevallen?”
‘Nee Hork. Maar vertel’
“Op dit moment zit iedereen opgewonden te ratelen. De wethouder Welzijn verschuilt zich achter de directaris. En iedereen is boos. Echter, in het hele verhaal speelt die wethouder feitelijk maar een marginale rol. En dat is ook logisch. De wethouder heeft niet de bevoegdheid om de directaris te corrigeren of op te dragen een ambtenaar te ontslaan. Die bevoegdheid tot corrigeren ligt bij het hele College. Dus met alle heisa heeft de wethouder even zwaar weer. Maar niemand kan de wethouder ergens op vastpinnen. Oftewel, alle energie in deze zaak wordt verkeerd gericht. Als je gaat kijken wat je als gemeenteraadslid kan doen, dan ligt dit op een heel ander vlak.”
‘Wat is je punt Hork.’
“Mijn punt is dat als je je mee laat slepen in de discussie met de wethouder, dan zit je veelenergie te verspillen. En dat komt doordat de formele lijn van verantwoordelijkheid wordt verlaten. Als je dus echt wat wil bereiken moet je altijd op zoek naar de formele lijn van verantwoordelijkheid.”
‘Ja. Want hoe je het ook wendt of keert. De macht om te veranderen licht altijd bij de formele lijn van de verantwoordelijkheid.’
“En dus ook de lijn van bevoegdheid. De wethouder heeft geen bevoegdheid dus is een discussie waarin je die wethouder aanspreekt op die verantwoordelijkheid tot mislukken gedoemd.”
‘Klopt. Voor resultaat moet ik toch altijd weer in de Gemeenteraad zijn.’

De Hork stelt dat veel energie nutteloos wordt verspild door de verkeerde discussie te voeren. Deze constatering kan Frits veel energie en ergernis schelen. Voortaan gewoon rustig achterover leunen als dit weer gebeurt. Als iedereen is uitgepraat kan hij alsnog zijn punt maken…

En de ambtenaar dan?

‘Overigens, wat voor nut heeft dit alles eigenlijk voor die ambtenaar? Gesteld dat hij onterecht is ontslagen.’
“Ah. Vriendelijk dat je toch ook nog aan die ambtenaar denkt. Stel: de rechter stelt hem in het gelijk. Dan kent de rechter hem een schadevergoeding toe. Bij het toekennen van een financiële vergoeding is de Nederlandse rechter nogal terughoudend. Dus de ambtenaar gaat er waarschijnlijk op achteruit. Dat is ook altijd het vervelende. Het College betaalt een vergoeding uit de zak van de belastingbetaler en de ambtenaar voelt het in zijn eigen portemonnee.”
‘Oké. Maar die ambtenaar kan toch weer een nieuwe baan zoeken? Ook al is het klote wat er gebeurd is, hij moet toch verder.’
“Klopt. Maar een baan zoeken is iets anders dan een baan vinden. Stel dat de ambtenaar zich hierover heen zet. Hij gaat solliciteren.”
‘Ja. En met zijn ervaring moet het toch lukken een geschikte baan te vinden. Een beetje vent lukt dat wel.’
“Hoho Frits. Krijgen we weer stoere praat?”
‘Ja hoor eens Hork. Hij moet toch ook weer verder?’
“Klopt Frits. En daar zeg ik ook niets over. Alleen is er nog een ander probleem. Als de ambtenaar stoer solliciteert op een geschikte functie dan heeft hij nog een achterstand.”
‘Met zijn ervaring? Hij heeft daar negen jaar gewerkt.’
“Ja. Maar hij is ontslagen. En hij heeft het ontslag aangevochten. Laten we even kijken naar de sollicitatiecommissie. Twee geschikte kandidaten, waaronder onze ambtenaar. Laten we zeggen, beide kandidaten zijn even geschikt. Het enige verschil is dat de één nog een baan heeft en de ander niet.Wie kiest de sollicitatiecommissie?”
‘Leuk geprobeerd Hork. Maar ik zou zeggen dat iemand die voor zichzelf opkomt misschien wel de voorkeur verdient.’
“Mee eens Fris. Maar denk je ook dat hij de voorkeur krijgt? Voor een sollicitatiecommissie is hij een risico. Waar rook is, is vuur. En deze persoon heeft in de ogen van de sollicitatiecommissie het toch gepresteerd om zich de woede van het College en de directaris op de hals te halen. Wie van de sollicitatiecommissie heeft het karakter omdat risico aan te gaan. Als het mis gaat is die persoon de lul, want hij heeft onze ambtenaar aangenomen en was gewaarschuwd. Dus voor een geslaagde sollicitatie is niet alleen lef van de ambtenaar nodig, maar ook van de sollicitatiecommissie. En het is me opgevallen dat des te harder managers roepen dat de ontslagen ambtenaar maar stoer moet zijn en op zoek moeten naar een nieuwe baan, des te minder lef deze managers hebben om zo iemand een baan te geven. Je zegt dat de ambtenaar stoer moet zijn. Maar voor het krijgen van een baan moeten anderen ook durven. En dat wordt wel eens vergeten. Daarom is het ook gunstig voor die ambtenaar als de Gemeenteraad het College op zijn donder geeft voor een onterecht ontslag. Die ambtenaar kan dat dan gebruiken bij een sollicitatie om te laten zien dat hij niet alleen is in zijn kritiek op zijn ontslag. Dit kan een sollicitatiecommissie de kracht geven om zo stoer te zijn om deze ambtenaar toch een baan te geven. En tegelijkertijd geeft de Gemeenteraad een signaal naar het College, de directaris en de overige ambtenaren dat zij het serieus meent als zij zegt dat ambtenaren goed behandeld dienen te worden.”
‘En zo eindigt het verhaal toch weer goed.’
“Precies Frits. Je hebt als gemeenteraadslid veel meer invloed dan je denkt.”
‘Klopt Hork. En daar drink ik op. Proost.’
“Proost Frits.”

Eind goed, al goed. Maar nu de praktijk. Misschien horen we nog eens hoe Frits hier mee aan de slag is gegaan en wat er daarna gebeurde. En, hoe doet uw Gemeenteraad het in dit soort gevallen?