Holle vaten klinken het hardst
Spreekwoord
Vooroordelen over ambtenaren zijn zo oud als de gemeente zelf. Terwijl veel ambtenaren burgers vaak goed helpen. En ook al gaat het wel eens mis, vaak zijn de ambtenaren van goede wil. Uitzonderingen daargelaten. Vaak echter werken de instructies van boven af verstikkend. Met als gevolg dat de ambtenaar aan het loket alles over zijn hoofd uitgestort krijgt. Vervolgens ontstaat de roep om een sterke man, die de ambtenaren maar eens met harde hand in het gareel moet zetten. Als zo iemand met veel bombarie (grote, roffel op de borst: me Tarzan!!) op het toneel verschijnt, gaat er bij velen een zucht van verlichting op. Nu zal het wel eventjes anders worden! Als na verloop van tijd blijkt dat het helemaal niet beter gaat dan staat iedereen beteuterd te kijken. De ‘sterke man’ brult nog even heel hard dat het de schuld is van de vakbond (en van de ondernemingsraad, en van de ambtenaren, de media, de politiek, de regering, de vredesbeweging en van de burgers, maar nooit van hemzelf), en vervolgens gaat het kaarsje uit. Holle vaten klinken het hardst, tenslotte.
En dus: nieuwe directaris, nieuwe kansen.
In dit hoofdstuk zien we dat de Hork Frits laat zien welke schade holle retoriek en een zogenaamde ‘sterke man’ kunnen aanrichten aan de ambtelijke organisatie. En wat Frits als gemeenteraadslid kan doen om de schade te beperken…
Een nieuwe directaris
Frits kijkt vrolijk uit zijn ogen.
‘Ha, die Hork. Hoe is het?’
“Hé, Frits. Alles prima hier. Ga zitten. Biertje?”
’Graag.’
De Hork steekt 2 vingers op naar de voorbijlopende ober.
“Je kijkt erg opgewekt,Frits. Wat is de gelegenheid, als ik vragen mag?”
’De nieuwe directaris. Prima vent, veel ervaring en een echte mannetjesputter. Daar zullen de OR de vakbond een behoorlijke kluif aan krijgen.’
”Oh? Is dat nodig dan? ..Ah, daar is het bier. Nou, op de nieuwe directaris dan maar!”
’Yes. Proost.’
”En.. ?”
‘Uh..’
”De nieuwe directaris?”
’Oh ja. Uiteraard aangesteld door het College. Die mogen dat doen in het nieuwe duale stelsel. Ik had er eerder al iets van gehoord over de binnenband. Van de weekstond er een interview in de lokale krant met de nieuwe directaris. Behoorlijk krachtige taal. Ambtenaren moeten ophouden met zeuren en weer gewoon aan het werk. De burger moet bediend worden, tenslotte.Hij verwacht, nee, hij eist een constructieve houding van de vakbonden en OR. Met name ook op het gebied van verzuimbestrijding.Veel te veel ambtenaren zitten thuis op hun reet te niksen. Met name de zogenaamde psychisch zieken. Kan een leuk robbertje vechten worden. Maar deze directaris staat zijn mannetje wel. Goede hoop dus!’
”Zei hij dat allemaal letterlijk zo? Van die ambtenaren die op hun reet liggen te niksen en zo?”
’Niet helemaal. Ik vul het een beetje in. Het interview is wel in die geest. Intern heb ik wel gehoord dat hij wel in deze richting denkt en ook handelt. Gewoon die koppen tegen elkaar en ophouden met het gedonder!’
De mondhoeken en de wenkbrauwen van de Hork kruipen langzaam omhoog. Frits ziet nog niets.
“En dat geeft raadslid Frits goede moed?”
’Jazeker! We krijgen een goedlopende organisatie. Geeft mij weer de ruime om me met belangrijker zaken bezig te houden.’
”Kijk, kijk! Raadslid Frits krijgt naast goede moed ook nog een grote mond.”
Frits kijkt de Hork aan. De grijns op diens gezicht is niet meer te missen.
‘Shit, Hork!!’
De woede schiet over het gezicht van Frits. De Hork buldert nu van het lachen.
‘Wel verdomme, man! Wat valt er nu weer te lachen?’
”Man, man! Oooh, ik kan niet meer…. Die kop van je… onbetaalbaar!”
Frits drinkt zijn glas leeg. De Hork komt weer bij.
“Ben je boos, Frits?”
Frits laat wat onduidelijk gegrom horen.
“Oké, oké. Mijn beurt. Nog een biertje?”
’Doe maar een half dozijn,Hork.
De Hork wuift naar de ober.“Twee maal, graag.”
De Hork heeft Frits hardhandig uit dromenland gehaald. Gelukkig kan Frits tegen een stootje. Dat schiet lekker op. En dat is mooi, want anders was dit boek drie keer zo dik geworden.
Goed. Laten we verder luisteren hoe De Hork Frits meevoert in de gruwelkamer van de ambtelijke organisatie onder leiding van een directaris met een overdaad aan daadkracht…
Wie wind zaait, zal storm oogsten
De Hork heft het nieuwe glas.“Cheers Frits.”
‘Skol Hork.’
Frits neemt een teug.
‘Oké Hork. Zeg het maar.Waar vlieg ik de afgrond in?’
”Deze duurt wel effe. Maar goed, het zonnetje schijnt lekker. Ik heb een leuk verhaal over een zogenaamd sterke directaris van een gemeentelijk busbedrijf en zijn gevecht met de vakbonden. Laten we hem voor het gemak maar Testosteron noemen. Volgens mij ken je deze nog niet.”
‘Klopt.’
”Oké. Ben je weer bijgekomen, Frits?”
’Yep. Kom maar op met die meneer Testosteron.’
”Bon. Een aantal jaren geleden had mijn oude gemeente een nieuwe directeur nodig voor het busbedrijf. Het busbedrijf liep slecht. Demotivatie, hoogziekteverzuim, vermoedens van fraude enz. Kortom, een verwaarloosd bedrijf. Dat werd dus zoeken, want wie wil daar nou instappen. Na lang zoeken werd iemand bereid gevonden deze klus op zich te nemen.Dat was dus onze meneer Testosteron. Deze Testosteron kwam uit het bedrijfsleven. Een echte mannetjesputter, die nergens voor opzij ging. Je begrijpt dat de verwachtingen hoog waren. Kostte ook een lieve duit extra. Een ambtenarensalaris was voor Testosteron natuurlijk niet voldoende. Arbeidsmarkttoeslag heet dat, geloof ik.
Welaan. Deze Testosteron trok meteen fel van leer. In een interview in een bekend weekblad gaf hij te kennen dat de ambtenaren te veel op hun reet zaten. Ze moesten maar eens leren werken. Tevens vond hij het nodig om op te merken dat hij de macht van de vakbonden veel te groot vond. De vakbonden hadden een rijke historie in dit bedrijf. Deze macht zou hij, Testosteron,persoonlijk gaan breken.”
’Nou. Zo te horen heb je zijn naam in ieder geval goed gekozen.’
”Dat kun je wel zeggen, ja. Echter..”
’Aha. Ik wist dat het zou komen.’
”Precies. Stel jezelf de volgende vraag. Je bent 45, al 23 jaar buschauffeur en de dokter heeft gezegd dat hij je waarschijnlijk over 2 à 3 jaar zal afkeuren.Slechte rug door al het zware werk. Nu komt er een nieuwe directaris binnen die weet te vertellen dat jij niet hard genoeg werkt. Er moet een schepje bovenop. Geen gelul, no-nonsense enz. enz. Hoe reageer je?“
‘Met op die leeftijd mijn rug al kapot? Hij kan mijn rug op. Om het zo maar eens te zeggen.‘
De Hork lacht.
“Ja. En wat doe je dan?”
’Eh… Waar kan ik lid worden van de vakbond!!????’
”Aha”, zegt de Hork en hij kijkt Frits veelbetekenend aan.
‘Moet ik nu het licht zien of zo?’”Je hebt het over de vakbond. Testosteron wilde de macht van de vakbond breken.”
’Ja, en?’
”Denk na. Waar bestaat de macht van de vakbond uit?”
’Aantal leden, misschien?’
”Gedeeltelijk. Aantal leden én….? actiebereidheid?”
’Oké. Klikt redelijk.’
”Jij wilt als chauffeur lid worden en je bent boos. Dus de vakbond krijgt er een lid bij. En waarschijnlijk is deze redelijk actie bereid. Klopt?”
’Aha. Dus door zijn ene uitspraak vergroot Testosteron de macht van de vakbond.’
”Precies. Dus wordt het gevecht alleen maar groter.”
’En dus meer ellende in het bedrijf.’
“Ja. Als een directaris bij binnenkomst het voltallige personeel luiheid verwijt, zonder dit zelf geconstateerd te hebben, dan is dat natuurlijk een regelrechte belediging aan het personeel. Zeker aan diegenen die wel hun best doen. En dat is vaak toch de meerderheid. Een direct gevolg is dat het personeel zich niet veilig voelt. En dus veel energie gaat besteden aan het ontwijken en bestrijden van deze directaris.
Als het personeel ruzie maakt heb je als directaris gezagsmiddelen, waaronder ontslag, om daar een eind aan te maken. Als de directaris bij indiensttreding begint met het personeel te beledigen, dan komt het waarschijnlijk nooit meer goed. Het personeel kan de directaris niet ontslaan. Dus zal de onvrede zich uiten in minder motivatie, indekgedrag, meerziekte verzuim, minder initiatieven, vertrek van goede medewerkers etc. Dit leidt tot een daling van de productiviteit. Tien à twintig procent minder productiviteit is dan niet ongewoon.
En ook mensen die vechten, en ambtenaren zíjn mensen, leveren minder productie dan mensen die niet vechten. Grappig, maar eigenlijk ook triest. Testosteron wil de macht van de vakbond verkleinen, maar maakt deze zelf groter. En hierdoor creëert hij problemen in plaats van ze op te lossen.”
’En Hork. Mag ik aannemen dat hij meteen vervangen is?’
”Nee hoor. Testosteron is nog jaren directaris gebleven.”
’En het resultaat?’
”Noppes. Jaren van ruziemaken, geen verlaging van het ziekteverzuim etc.
’Maar waarom lieten ze Testosteron dan zo lang aanrommelen?’
”Dat is iets voor de volgende keer. Ik heb over 10 minuten een afspraak. Ober mag ik afrekenen?”
Ja, dit is een mooie binnenkomer van Testosteron. Ga zo door en de organisatie heeft een groot probleem. Natuurlijk levert het wél sappige kopij op voor het lokale sufferdje. Laten we eens gaan kijken wat de Hork nog meer te vertellen heeft over deze meneer Testosteron…
Testosteron nader bekeken
Enkele dagen later zitten Frits en de Hork weer aan een biertje op het terras.
‘Oké, Hork. Testosteron dus.’
”Yep. Waar waren we?”
’Waarom bleef hij zo lang zitten, terwijl er geen verbetering kwam?’
”Bange, domme, onwetende politici.. Wie zal het zeggen?”
‘Hebben wij, politici, het weer gedaan!
”Correctie. Jullie politici hebben het juist niet gedaan.”
’Wat niet?’
”Die vent wegsturen,natuurlijk.”
’Dit gaat te snel. Wat gebeurde er nou precies?’
”Bon. Testosteron ging er in op een manier die bij zijn naam past. Hij presenteerde grootse visioenen en vergezichten. Hij zou dat busbedrijf wel even opstoten in de vaart der volkeren. Uitbreiden naar treinen en boten was niet meer dan logisch. Zijn motto voor de medewerkers was: MEEDOEN OF WEGWEZEN! Hoofdletters zijn van Testosteron, niet van mij. En vooral:geen gezeik aan zijn harsens. Testosteron was met iets groots en meeslepends bezig en gezeur van medewerkers hield dat allemaal maar tegen. Kortom, de olifant was in de porseleinkast aangeland en stampte luid trompetterend rond.”
’Op het gevaar af hier van het terras geblazen te worden… Is het raar als een directaris geen gezeur wil hebben?’
”Nee, dat is niet raar. Daar heb je gelijk in. Je kunt blijven zitten.”
’Oeff. Dank, dank o Hork.En…?’
”Het hele punt draait om de definitie van gezeur. Ook wel genoemd gezanik, gezeik etc. Kijk. Die Testosteron heb ik nu neergezet als een boeman. Toch ging hij op bepaalde punten blind voor zijn personeel. Met name toen er zich meerdere gevallen voordeden van agressie in de bus. Agressie van uithet publiek naar de chauffeurs. Als de donder zat hij bij de burgemeester en de commissaris van politie om dit tegen te gaan.Agressie op de bus vond hij geen gezeur.”
’Hmm, toch een vent met hart voor zijn personeel. Zou je zo zeggen, tenminste..’
”Ja. En toch. Denk je dat die chauffeur met zijn rug nog lid is van de vakbond?”
’Mogelijk. Het wordt nu wel wat verwarrend, Hork.’
”Op het eerste gezicht is het ook verwarrend. Dat geef ik toe. Het punt is dat er hier twee soorten agressie spelen. De eerste van buitenaf. Dat zijn agressieve passagiers. En de tweede van binnenuit. Dat is de agressie van Testosteron naar zijn personeel. Klachten van het personeel over agressie van passagiers vindt Testosteron klachten. Klachten over zijn eigen gedrag vindt hij gezeur. Veel personeelsleden vinden klachten over het gedrag van Testosteron gerechtvaardigde klachten.En daar zit ‘m de kneep.”
’Aha. Dus als mensen een klacht hebben over Testosteron en deze vindt dat gezeur, dan is er een verschil van mening. En de mensen vinden dat Testosteron hun klacht dan niet serieus neemt.’
”En dus?”
’En dus gaan ze tegen elkaar klagen. De motivatie loopt achteruit, het ziekteverzuim stijgt en dus daalt de productie.’
”Heel goed, Frits. En wat kost die productiedaling? Zullen we even gaan rekenen?”
‘Oké. Kom maar op.’
“Bijvoorbeeld: 2.000medewerkers, gemiddeld 40.000 euro kosten per medewerker, dus totale loonkosten: 2.000 x 40.000 = 80.000.000 euro (80 miljoen) Verlies aan productiviteit, gemiddeld zo’n 10 à 20%, door bovengenoemde oorzaken 8 mln euro (10% x 80 miljoen) tot 16 mln euro (20% x 80miljoen). Per jaar! Kassa!!! En dat allemaal van, jawel, de belastingeuro van de belastingbetaler. Lust je nog peultjes?”
Frits is even stil.
“Dan nog maar een biertje Frits?”
De Hork wacht niet op antwoord maar steekt 2 vingers in de lucht.
“Ober!”
Oei. De miljoenen vliegen Frits als een koude douche om de oren. In de gemeenteraad roepen dat motivatie belangrijk is, is één. Maar met zo’n prijskaartje er aan wordt het toch wel een heel ander verhaal. Dan gaan er opeens forse alarmbellen rinkelen…
De directaris speelt een partijtje tennis
‘Proost Hork.’
“Proost Frits.”
‘Verrek. Dat is toch wel een partij geld wat zo’n man kost, Hork. Ik vind het nog moeilijk tegeloven.’
“Ja. De eerste keer dat ik dit hoorde was ik ook met stomheid geslagen. Toch zie je het telkens weer. Je kunt het trouwens ook van een andere kant bekijken.”
‘Oh?’
“Ja. Stel dat je in zo’n situatie zit, dan is er dus nog een wereld te winnen voor de gemeente. Dus een uitdaging voor een ambitieus raadslid. En je krijgt, met deze berekening erbij, sneller andere raadsleden mee voor actie.”
‘Mmm. Maar actie is een directaris ontslaan. Dat gaat nog echt niet zo makkelijk.’
“Klopt. Maar bij een minder extreem geval is het misschien mogelijk om met minder ingrijpende middelen toch nog enig effect te bereiken. Maar misschien komen we daar nog wel een keer over te spreken.
‘Oké. Misschien moet dit wel even bezinken.’
“Bon.”
‘Overigens, Hork. Toch blijft er nog iets anders knagen…’
”Ik wist het wel. Wat knaagt er, Frits?”
’Die Testosteron gaat als een duivel tekeer voor zijn mensen bij agressie in de bus. Dat moet toch motiveren, zo’n baas?’
”Natuurlijk. Er ontstonden dan ook twee kampen in het bedrijf. Aan de ene kant de mensen die in Testosteron de grote leider zagen die hen beschermde tegen de grote boze buitenwereld. Liever dit dan omgekeerd. En aan de andere kant de mensen die hem intern niet te genieten vonden. Zij vonden de incidenten op de bus vervelend, maar de reactie van Testosteron sterk overdreven. Iedere andere directaris had dit ook gedaan. Maar bekijk het ook eens vanuit de optiek van het kantoorpersoneel. Die vinden het best goed als de baas opkomt voor het buspersoneel, ook al hebben zij er direct geen last van. Maar als Testosteron hen intern ook niet respectvol behandelt, telt dat op de lange termijn waarschijnlijk toch zwaarder. Het is dan ook niet het één of het ander, het is allebei. Volgens mij is het een beetje analoog aan een tenniswedstrijd. De forehand van Testosteron, omgaan met agressie van passagiers en opkomen voor je personeel, was redelijk in orde. De opslag, intern respectvol met je personeel omgaan, was klote. En dus verloor Testosteron de wedstrijd. Een goede directaris scoort namelijk op beide punten goed. Je ziet dit wel vaker. Hij loopt weg van de interne problemen. Dus worden deze alleen maar erger en uiteindelijk halen ze je weer in. Maar dan is het al te laat.”
’Oké, dat snap ik. Maar die Testosteron is nu toch weg? Zit er nu een betere directaris?’
”Ja en ja. En dus eind goed,al goed?”
’Lijkt erop hè?’
”Te vroeg gejuicht, Frits.Je ziet iets belangrijks over het hoofd.”
‘Shit. En dat is?’
“Jouw vriendjes, de politici natuurlijk.”
Ja. Een goede directaris iszowel extern als intern goed. Zo niet, dan is het gevaar groot dathet personeel in tweeën gedeeld wordt. Voor of tegen de directaris.Uiteraard kan dit een sterke en negatieve invloed hebben op deproductie.
Op het eind komt de Horkweer bij de politici. Zij zijn natuurlijk eindverantwoordelijk voorde ambtelijke organisatie. Laten we gaan kijken hoe de Hork Fritsdeze spiegel voorhoudt…
De gemeenteraad komt in beeld.
‘Ik had het kunnen weten.Die Testosteron maakt er een puinhoop van, is eindelijk weg en dan krijgen de politici opeens de schuld. Lekker makkelijk, zeg!’
“Ik heb het liever niet over schuld. Verantwoordelijkheid is waar het hier volgens mij om gaat,Frits.”
‘Oké. Kom maar op.’
“Kijk. Nadat Testosteron er een poosje gezeten had, heeft de vakbond een zwartboek gemaakt en aan de wethouder aangeboden. In dit zwartboek stonden natuurlijk ook veelklachten over het gedrag van Testosteron. De vakbond heeft dit aan de wethouder aangeboden. De plaatselijke TV erbij, dus leuke plaatjes.De wethouder weigerde het zwartboek in ontvangst te nemen. Volgens hem moesten klachten over het bedrijf bij de directaris gedeponeerd worden. Die ‘ging daar over’, aldus de wethouder. Wat de wethouder ‘vergat’ was dat hij verantwoordelijk was voor deaanstelling van Testosteron. Klachten over Testosteron horen dus niet bij Testosteron, maar bij de wethouder. Drie keer raden wat de reactie van Testosteron is als dit zwartboek bij hem komt.”
‘Gezeur. Onzin. Gezeik.SABOTAGE!’
“Ja. Die richting zal hetwel uit gaan. Maar goed. Die wethouder was dus niet erg ontvankelijk.De vakbond heeft het ook nog geprobeerd bij raadsleden. Zelfde resultaat. Die directaris richt een ravage aan en de politiek negeert alle signalen. Slecht voor de gemeente.”
‘Maar nu is Testosteron weg.’
“Ja. Maar….. De wethouder en raadsleden zitten nog.”
‘Zo gaat dat.’
“Frits, zie je het nog steeds niet?”
‘Wat dan, Hork?’
“De Gemeenteraad is eindverantwoordelijk. Door niet te reageren op het zwartboek heeft de Raad een duidelijk signaal naar al het personeel van de gemeente gestuurd. Klachten over een directaris neemt de Gemeenteraad niet in ontvangst. Bij verkiezingen en op de hei verkondigen ze op hoge toondat volgens hen het personeel natúúúrlijk fatsoenlijk behandeld moet worden. En als het personeel dan langs komt en het op daden aankomt, zijn de dames en heren politici niet thuis.”
‘Oké. Maar ze hebben nu toch een nieuwe directaris?’
“Jawel Frits. Maar er zijn natuurlijk nog wel meer diensten met ambtenaren. Deze ambtenaren zitten natuurlijk ook allemaal te kijken wat er gebeurt. En denk je dat Testosteron de enige directaris is waar wat mee aan de hand was?Stel dat je in een andere dienst werkt met net zo’n bullebak boven je, krijg jij dan het gevoel dat jij, of de vakbond of de ondernemingsraad, met klachten naar de politici kan gaan?”
Frits fluit voor zich uit.
‘Mmm. Het gaat nog veel breder, begrijp ik. Dit motiveert natuurlijk niet.’
“Nee. En politici maar klagen over de kloof tussen ambtenaren en de politiek.”
‘Oké Hork. Je punt is duidelijk. Maar niet iedere directaris is als Testosteron.’
“Klopt Frits. Maar als de politici zo weinig optreden tegen een niet goed functionerende directaris, dan is de verleiding voor de overige wel erg groot om zo te worden. En niet elke directaris heeft de kracht om deze verleiding te weerstaan. Door een niet goed functionerende directaris aan te pakken laat het College zien dat er met hen niet te spotten valt. En dat is vaak een enorme stimulans voor de overige directarissen om beter werk af te leveren.”
‘Ja, daar heb je gelijk in.Werk aan de winkel dus. En in mijn geval betekent dit de nieuwe directaris goed in de gaten houden.’
“Yep. Wil je in dit verband nog een leuk rekensommetje horen?”
‘Altijd Hork. Maar eerst even de ober aan het werk zetten?’
“Prima idee Frits.” De Hork wuift even naar de ober.
De Hork laat aan Frits zien dat het gedrag van het College en de Gemeenteraad meer invloed hebben op de motivatie van ambtenaren dan Frits dacht. Toch willen veel wethouders en gemeenteraadsleden zich vaak niet bemoeien met personeelsproblemen. Ten onrechte, blijkt maar weer. Maar goed, terug naar het terras voor de afsluiting van dit verhaal…
Het busbedrijf gaat naar de beurs
De ober serveert het verse bier.
‘Proost Hork.’
“Proost Frits.”
‘Oké. Dat rekensommetje Hork.’
“Yep. De overheid wil nog wel eens bedrijven privatiseren. Busbedrijven staan ook vaak op denominatie. Laten we eens gaan kijken naar de opbrengst bij privatisering. We nemen een busbedrijf met 2000 werknemers. Laten wede gemiddelde loonkosten per werknemer stellen op 50.000 euro.Misschien iets te hoog maar dat maakt voor het verhaal niets uit. Dat geeft een totaal aan loonkosten van zo’n 100 miljoen euro. Het maximale verschil tussen goed geleid en goed gemotiveerd personeel en totaal ongemotiveerd is zo’n 20 procent in productie. Dat is dus 20miljoen euro. Akkoord tot zover?”
‘Ja. De aannames zijn wat extreem denk ik, maar ik kan je volgen.’
”Oké. Bij een beursgang wordt vaak 15 keer de winst betaald. Bij een jaarlijks verlies van 20miljoen euro aan demotivatie scheelt dat de Gemeente bij de beursgang dus 15 x 20 miljoen euro = 300 miljoen euro. Bij een bevolking van300.000 burgers is dat 1.000 euro per persoon. Of, voor een bijstandsmoeder met twee kinderen, 3.000 euro.”
‘Ho ho ho Hork! Dit gaat me even te rap. Dit zijn wel gigantische bedragen opeens. Volgens mij zijn die aannames wel wat erg aan de forse kant geweest.’
De Hork begint te lachen.
“Oké Frits. Ik wou het even dik aanzetten om je te laten schrikken. Goed, iets realistischer.Laten we uitgaan van een totaal aan loonkosten van 75 miljoen, een productieverlies van 10 procent en geen 20 procent. Dus 10% x 75miljoen = 7,5 miljoen verschil. Vermenigvuldigd met 15 keer de winst geeft dit zo’n 110 miljoen euro verschil aan opbrengsten bij een beursgang. Bij 300.000 burgers is dit nog altijd bijna 400 euro per persoon. En dat allemaal omdat de dames en heren politici een slecht functionerende directeur niet aanpakken. Het lijkt me dat de burger meer verdient voor zijn zuur betaalde belastinggeld.”
Frits fluit even voor zich uit.
‘Dat is nog steeds fors Hork. En ja, de burger verdient beter dan dat. Ik denk dat het heel wat zou schelen als meer politici zich hiervan bewust zouden zijn.’
“Dat denk ik ook Frits. Alleen vergt het wel moed van een politicus om dit te weten. Want als je dit weet is het bijna onmogelijk om niet iets te doen. En directeuren aanpakken is niet de meest geliefde bezigheid van veel politici, zoals je weet.”
‘Nee, dat klopt. Het is makkelijker de boel de boel te laten. Maar met de kennis van dit verhaal zouden denk ik wel wat meer politici dapper worden. Kennis is macht, tenslotte.’
“Daar drink ik op Frits. Dat er meer politici dapper mogen worden. Proost!”
‘Proost Hork!’
Dat was een berekening waar Frits niet van terug had. Het is echter wel handig om deze redenering in gedachten te hebben als de politici weer eens wat willen privatiseren. Het is tenslotte ons belastinggeld. Toch…?